ubekendi

.

Ayoko ng mahahabang posts.

ubekendi

Ang buhay nga naman kung magbiro.

Akalain mong ikakalungkot ko ang bagay na hinihintay ng bawat estudyante.

Akalain mong ayaw ko nang dumating ang araw na ito.

Hindi ko rin alam kung bakit ako nagkakaganito.

Basta ang alam ko lang, gumising ako isang araw na tumutulo na naman ang mga luha.

Pakiramdam ko pinaasa na naman ako sa isang bagay, isang pangakong hindi na naman natupad.

Akala ko matanda na ako, kaya nang tumayo sa sariling mga paa at hindi na iiyak kapag may laruang hindi naibigay ang mga magulang ko.

Pero sana nga isang laruan lang ang iniiyakan ko.

Naaalala ko nung bata pa ako, sinama ako sa mall ni Mama. May laruan akong nakita at gustong gusto ko yun pero sabi niya sa susunod na lang, sa sweldo, sa birthday ko, sa Christmas.

Iniyakan ko yun hanggang sa bahay pero ilang oras lang ay naging ok na ako. Nakalimutan ko na ang tungkol sa laruan. Ilang araw lang ang nakalipas, may uwi si mama. Isang laruan pero hindi yung gusto ko. Sumaya ako dahil kahit hindi yun yung pinapabili ko, may bagong laruan naman ako.

Sa tingin ko hindi dahil sa laruan yun, baka sumaya ako dahil alam kong gusto ako pasayahin ni Mama, na gusto niya bumawi.

Sana nga laruan na lang ang iniiyakan ko para maraming pwedeng pamalit, pambawi.

Ilang linggo na lang graduation ko na sa college. Nagtext si Mama sa akin na hindi sila makakapunta ni Papa.

Wala ata akong graduation picture na kasama ko sila pareho.

Selfish siguro kung titignan dahil may mas importanteng dahilan naman sila kung bakit hindi sila makakauwi.

Pero anong magagawa ko, nasaktan ako siguro dahil umasa ako at dahil na rin gusto ko silang makasama

sa isang importanteng araw para sa akin.

Ano nga ba ang importanteng araw kung wala naman ang mga taong magpapaimportante dito.

ubekendi

Kung may bagay na nais kong maging permanente sa mundo, 'yon ay ang pagibig mo.

ubekendi

Nakulong ako sa isang nasusunog na gusali. Dumating ka para ako'y itakas. Hindi pa man tayo tuluyang nakakalayo, mas nagalit ang nagliliyab na apoy. Nagbagsakan ang kisame ng gusali at humarang ang mga kahoy na kinakain ng apoy.

Tuluyan na tayong nakulong.

Tuluyan nang nawala ang daanan palabas.

Tuluyan nang nasunog ang pagasa nating makatakas.

ubekendi

Maguguluhan ka dito.

Hindi lahat 'yan para sa'yo.

Hindi lahat 'yan tungkol sa akin

Hindi din lahat yan totoo.

Sasakit lang ulo mo kaiisip.

ubekendi

Pusang gala!

Ang gulo ng isip ko ngayon. Ang daming gustong manggulo simula noong magenroll ako at maghanap nag pag-oojthan ko. Parang ayoko nang pumasok, parang gusto ko na sumuko sa paghahanap. Ayoko na ng mga interview ayoko na maging kabado at ayoko nang magmukhang maamong pusa sa harap ng mga boss na mukhang tigre.

Bakit ba kasi ang hirap maging tao. Ang daming requirements

ubekendi

Interviewer: How do you feel right now that you saw your ex yesterday with her new boyfriend?

Ako: Para po akong unti-unting pinapatay, para po akong natutunaw na candle.

Interviewer: Really? So what are your plans right now, if you  have any, regarding this situation?

Ako: Ayoko na, di ko na kaya, para akong nilalason, masakit sa tyan, masakit sa ulo, gusto ko na po isuka 'to.

Interviewer: Oh that's great. How can you be an asset  to our company?

Ako: *naglalaslas*

ubekendi

Buti pa ang mga tao sa litrato lagi na lang nakangiti at masaya. Wala na silang inaalalang pagbabago

ubekendi

Isang kaibigan ang nagpahiram sa akin ng 'sang katutak na libro para daw may mapaglibangan ako ngayong wala pa akong pasok. Sa tingin ko naaawa lang siya dahil baka kinakausap ko na ang sarili ko kapag wala akong kasama dito sa bahay at walang magawa. Laking pasasalamat ko naman sa concern niya sa akin dahil bukod sa pagiinternet, wala nang ibang nagpapasakit ng mata ko.

Apat na libro ang ipinahiram niya, puro local ang authors, yung tatlo tagalog at ang isa naman ay ingles. Sabi ko "bakit may English pa!". Natapos ko na ang dalawa, sequel kasi ito pero nabitin pa din ako. Kapag ganitong kakabasa ko lang ng mga ganitong klaseng libro (lalo kapag tagalog) parang may kung sinong makata ang sumasapi sa akin o baka yung author mismo ng librong nabasa ko. Matagal ang hangover nito at matagal ang paninirahan sa isip ko ng paraan niya ng pagsusulat at paghahayag ng mga nais niyang sabihin.

Masarap na nakakainis ang pakiramdam. Masarap dahil nasasaniban ako nung author, feeling ko tuloy writer ako, nakakainis dahil hanggang sa pangarap at pagpi-feeling lang ito.

~mukhang lumalabag na ako sa sarili kong patakarang "bawal ang mahahabang posts"